Ostatnie pucharowe podium wywalczył 6 grudnia 2003 roku w Beaver Creek, gdzie był trzeci w zjeździe. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1997/1998, kiedy zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko ze swym rodakiem, Hermannem Maierem. W tym samym sezonie zdobył także jedyną w karierze Małą Kryształową Kulę, za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu. Był ponadto szósty w klasyfikacji generalnej i trzeci w supergigancie w sezonach 1996/1997 i 1998/1999. W sezonie 1998/1999 był także drugi w klasyfikacji zjazdu, ulegając tylko Lasse Kjusowi.
W 1997 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sestriere, gdzie zdobył brązowy medal w gigancie. W zawodach tych wyprzedzili go tylko Michael von Grünigen ze Szwajcarii oraz Lasse Kjus. Cztery dni wcześniej zajął także piąte miejsce w biegu zjazdowym. Były to jego jedyne starty na imprezach tego cyklu. Rok później wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie w zjeździe był siódmy, a rywalizację w supergigancie ukończył na siedemnastej pozycji. Brał również udział w igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku, zdobywając brązowy medal w supergigancie. W zawodach tych lepsi okazali się jedynie Norweg Kjetil André Aamodt oraz kolejny Austriak, Stephan Eberharter.