mały|Brama Zespołu Klasztornego Bernardynów Zespół Klasztorny Bernardynów w Tykocinie – mieści się przy ul. Klasztornej; został wybudowany w latach 1771–1791.
Historia Pod opieką bernardynów
Klasztor z XV w. Klasztor Bernardynów w Tykocinie pod wezwaniem Nawiedzenia NMP został ufundowany w 1479 r. przez Marcina Gasztołda, wojewodę kijowskiego, a potem trockiego. Jego pierwszym przełożonym i jednocześnie prowincjałem polskiej prowincji bernardyńskiej został Marian z Jeziorka. Dzięki niemu papież Sykstus IV bullą z dnia 8 lutego 1480 r. pozwolił na dokonanie erekcji klasztoru. Na kępie narwiańskiej rozpoczęto budowę murowanego kościoła i klasztoru, jednak w 1483 r. po wybudowaniu prezbiterium i części konwentu fundator zmarł.
W 1542 r., po wymarciu Gasztołdów, Tykocin stał się własnością króla Zygmunta Augusta, który wzniósł twierdzę w pobliżu kępy bernardyńskiej i rozpoczął rozbiórkę konwentu. Na powstałym w 1559 r. tykocińskim Nowym Mieście zbudowano drewniany kościół pod wezwaniem św. Marka i klasztor, gdzie na krótko przeniesiono Bernardynów. W latach 1573–1604, gdy spłonęła fara tykocińska, kościół św. Marka służył jako świątynia parafialna, dlatego też 25 kwietnia 1582 r. sukcesorka dóbr tykocińskich królowa Anna Jagiellonka zezwoliła zakonnikom na powrót na kępę.