Po zakończeniu I wojny światowej prowadziła w Warszawie własną praktykę lekarską, specjalizując się w chorobach układu oddechowego. W latach 30. przyjmowała w gabinecie przy Godebskiego 14 na Sadybie. Od 1919 do śmierci była członkinią Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej (w latach 1929−1936 – jako członkini zarządu tej organizacji). W 1923 została członkinią rady I Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej. W latach 1929−1931 była członkinią Naczelnej Izby Lekarskiej.
Justyna Budzińska-Tylicka była pionierką w dziedzinie propagowania higieny i zdrowia kobiecego. W latach 1910−1912 jako lekarka i higienistka współpracowała z pensją dla dziewcząt Popielewskiej-Roszkowskiej w Warszawie. W Warszawie współorganizowała Towarzystwach Kolonii Letnich dla Kobiet Pracujących. W 1926 ufundowała Zrzeszenie Lekarek Polskich i została jego wiceprezeską. W 1931 założyła i prowadziła w Warszawie pierwszą w Polsce klinikę świadomego macierzyństwa. Szpital ten utrzymywał liczne kontakty międzynarodowe z postępowymi i feministycznymi środowiskami lekarskimi. Była autorką m.in.