W 1918 podczas Kongresu II Międzynarodówki w Brukseli powołano Wydział Kobiecy PPS jako część Międzynarodowego Socjalistycznego Komitetu Kobiet, a Justyna Budzińska-Tylicka została jego wiceprezeską. W tym samym roku władze odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej przyznały kobietom prawo do głosowania. W 1919 wraz z Teodorą Męczkowską i Zofią Daszyńską-Golińską Budzińska-Tylicka utworzyła Klub Polityczny Kobiet Postępowych, którego celem było promowanie obecności kobiet w życiu politycznym. Budzińska-Tylicka objęła funkcję przewodniczącej Klubu. Pisała m.in. do „Głosu Kobiet” i „Steru”.
W tym samym czasie KPKP nawiązał współpracę z Międzynarodowym Związkiem na Rzecz Emancypacji Kobiet (International Woman Suffrage Alliance (IWSA)). W 1920 na kongres IWSA w Genewie KPKP przedstawił raport O stanie sprawy kobiecej w Polsce. Podczas kolejnego kongresu IWSA w Rzymie w 1923 Justyna Budzińska-Tylicka i Księżna Alexandrina Cantacuzino reprezentująca Rumunię zaproponowały, aby w ramach IWSA utworzyć Małą Ententę Kobiet (Little Entente of Women (LEW)), co też uczyniono. W 1929 Zjazd LEW odbył się w Polsce.