Henry Edward Bunbury (ur. 4 marca 1778 w Londynie, zm. 13 kwietnia 1860 w Barton Hall w hrabstwie Suffolk) – brytyjski wojskowy, poseł do Izby Gmin, najstarszy syn znanego karykaturzysty Henry’ego Williama Bunbury’ego i Catherine Horneck, córki kapitana Kane’a Hornecka.
Życiorys Wykształcenie odebrał w Westminster School. W 1795 r. wstąpił do armii, do regimentu Coldstream Guards. W armii służył do 1809 r. i odznaczył się w bitwie pod Maidą w 1806 r. W latach 1809–1816 był podsekretarzem stanu w ministerstwie wojny i kolonii. W 1815 r. otrzymał awans na stopnień generała-majora i został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Łaźni. Był odpowiedzialny za poinformowanie Napoleona Bonaparte o jego zesłaniu na Wyspę Świętej Heleny. Niedługo później otrzymał awans na stopień generała-porucznika.
Po śmierci swojego stryja w 1821 został 7. baronetem Bunbury. W latach 1825–1826 był szeryfem Suffolk. W latach 1830–1832 był aktywnym członkiem Izby Gmin, w której zasiadał jako reprezentant okręgu Suffolk. Był członkiem Stowarzyszenia Starożytności. Napisał kilka książek historycznych.