Niels-Henning Ørsted Pedersen (ur. 29 maja 1946 w Roskilde, zm. 19 kwietnia 2005 w Kopenhadze) – duński basista jazzowy, znany ze swojej imponującej techniki oraz stylu, postrzeganemu przez niektórych jako kontynuacja innowacyjnej twórczości Scotta LaFaro. Zwany "wspaniałym Duńczykiem z niekończącym się imieniem", Pedersen był przez swoich fanów nazywany po prostu NHØP. Urodził się w Osted, nieopodal Roskilde, mieście położonym kilkadziesiąt kilometrów od Kopenhagi, w której to zmarł w 2005 roku na niewydolność serca.
Pedersen, będąc synem organisty kościelnego, rozpoczął naukę gry na pianinie w wieku siedmiu lat. Mając lat trzynaście był na tyle wysoki, iż mógł podjąć lekcje gry na kontrabasie, ażeby dołączyć do rodzinnej orkiestry. Już dwa lata później grał w słynnym kopenhaskim jazz klubie Montmartre Jazzhus, stając się członkiem lokalnego trio, które akompaniowało całej plejadzie jazzmanów-solistów gościnnie tam występujących. Wśród nich znalazły się takie sławy jak saksofoniści Don Byas, Stan Getz, Dexter Gordon, Jackie McLean, Sonny Rollins i Ben Webster, trębacze Chet Baker, Kenny Dorham i Art Farmer, multiinstrumentalista Rahsaan Roland Kirk, pianiści Bill Evans i Bud Powell oraz wokalistka Ella Fitzgerald.