Tenisowe sukcesy osiągał również poza Czechosłowacją. W 1931 okazał się najlepszy w międzynarodowych mistrzostwach Niemiec w Hamburgu, po finałowym zwycięstwie nad Niemcem Gustavem Jaenecke (znanym także z występów hokejowych). W 1932 i 1933 w finałach tej imprezy Menzel przegrywał z czołowym graczem świata Gottfriedem von Crammem, w ostatniej przedwojennej edycji w 1939 przegrał w finale z Hennerem Henkelem. W 1935 w parze z Brytyjką Kay Stammers doszedł do finału międzynarodowych mistrzostw USA w grze mieszanej, ulegając Enrique Maierowi i Sarah Palfrey 3:6, 6:3, 4:6. W 1933 i 1935 Menzel dochodził do ćwierćfinału Wimbledonu w singlu (był ponadto w półfinale debla w 1937), a w 1934 zakończył start na III rundzie, zmuszając jednak zmierzającego po swoje pierwsze wimbledońskie zwycięstwo Freda Perry’ego do pięciosetowej walki (Menzel prowadził już 2:1 w setach, pierwszą partię wygrał 6:0). Największy sukces Menzel odniósł w 1938, kiedy doszedł aż do finału międzynarodowych mistrzostw Francji w Paryżu (wykorzystując m.in. nieobecność Von Cramma, więzionego w Niemczech).