Lubelszczyzna i Małopolska Pod koniec lutego 1944 roku legion przerzucono na zachodni brzeg Bugu. Pod koniec lutego 1944 roku jego pododdziały stanęły na kwaterach we wsiach Moroczyn i Dziekanów w powiecie hrubieszowskim. W następnym miesiącu został rozbudowany do szczebla batalionu. Wtedy też prawdopodobnie zaczęła obowiązywać nazwa „Ukraiński Legion Samoobrony”. Nowym ukraińskim dowódcą wojskowym został płk Ołeksander Kwitko, natomiast „Czerkas” pozostał politycznym liderem formacji. Legion składał się odtąd z trzech sotni: dwóch liniowych, którymi dowodzili Mychajło Karkoć ps. „Wowk” i Jurij Makuch ps. „Makuch”, oraz szkolnej pod dowództwem Romana Kiweljuka ps. „Woron”. Sformowano ponadto pododdział artylerii, grupę rozpoznawczą, szpital polowy, żandarmerię, sąd polowy, a także szkołę podoficerską, na czele której stanął Petro Oksentiw ps. „Terlica”. ULS wydawał nawet własne czasopismo „Ukrajińskyj Legioner”, której redaktorem był Wołodymyr Trojan ps. „Trojan”. W czerwcu lub lipcu 1944 roku nowym dowódcą wojskowym legionu został płk Wołodymyr Herasymenko ps. „Tur”.