W drugiej połowie lipca 1944 roku w związku z postępami Armii Czerwonej legion rozpoczął odwrót na zachód. W trakcie przemarszu, w nocy z 22 na 23 lipca, we wsi Chłaniów w przypadkowym starciu z sowieckimi partyzantami zginął jego niemiecki dowódca SS-Hauptsturmführer Assmuss. Następnego dnia na rozkaz płk. Herasymenki członkowie ULS spacyfikowali Chłaniów oraz sąsiedni Władysławin. Zamordowano 44 Polaków i spalono od 35 do 41 gospodarstw. Według relacji polskich świadków legion „specjalizował się” w wyłapywaniu cywilnych Polaków i ich „wyrafinowanym” torturowaniu.

W pierwszych dniach sierpnia 1944 roku ULS stanął na kwaterach we wsi Bukowska Wola w powiecie miechowskim. W międzyczasie w jego dowództwie zaszły pewne zmiany personalne. 24 lipca w miejsce zabitego Assmussa władze niemieckie wyznaczyły SS-Sturmbannführera Ewalda Biegelmayera. Do legionu dołączył także płk Petro Diaczenko (według innych źródeł nastąpiło to już w czerwcu). Oficer ten – cieszący się według niektórych źródeł dużym zaufaniem SD – został szefem sztabu i zastępcą dowódcy ULS. Trwała jednocześnie rozbudowa formacji. Liczba kompanii (sotni) liniowych wzrosła do czterech. Utworzono także czotę (pluton) kawalerii, a na bazie pododdziału artylerii – kompanię ckm. W sierpniu 1944 roku ULS liczył od 600 do 900 oficerów i żołnierzy.