Brał udział w wielu wystawach organizowanych przez warszawskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych (w latach 1910, 1925, 1930, 1936) oraz działające w Krakowie Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych (w latach: 1917, 1923, 1924, 1925 i autorska w 1935). Wystawy prac Stanisława Radziejowskiego miały miejsce również we Lwowie, Poznaniu, Monachium, w Berlinie, Pradze, Wiedniu.
Szkoła monachijska wywarła duży wpływ na jego rozwój artystyczny: konwencja realistyczna była typowa dla większości jego prac. W jego pracach pojawiają się jednak – podobnie jak u Witolda Pruszkowskiego i Jacka Malczewskiego – nimfy wodne, Meduza i inne groźne postacie symboliczne.Małgorzata Biernacka: Literatura, symbol, natura. Twórczość Edwarda Okunia wobec Młodej Polski i symbolizmu europejskiego, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2004, , S. 360. Tworzył głównie obrazy rodzajowe o tematyce wiejskiej, a także pejzaże i portrety. Do bardziej znanych należą: Południca (1894), Wnętrze chaty (1887), Za służbą (1895). Obrazy Stanisława Radziejowskiego znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych m. in.