Nośniki danych towarzyszą ludzkości prawdopodobnie od początku jej historii. Przypuszcza się, że już pierwsi ludzie wykonywali proste obliczenia. Bardzo prawdopodobne jest, że notowali wyniki przy użyciu prymitywnych technik jak odliczanie kamieni, patyków itp. Nośnikiem danych w takim przypadku był wydzielony zbiór drobnych przedmiotów z odczytem przez wyznaczanie liczności i zapisem przez ustalanie wielkości zbioru.
Wiek najstarszych odkrytych przejawów zapisu, geometrycznych kształtów wydrapanych na ochrowej skale, ocenia się na 70 tysięcy lat. Oprócz pokrywanej rysunkami lub wydrapaniami skały człowiek używał do przenoszenia informacji kijów z nacięciami, węzełków (inkaskie kipu), wampum.
Wraz z wynalezieniem i rozwojem pisma wachlarz używanych nośników znacznie się powiększył. Gliniane tabliczki, papirus, pergamin to najbardziej znane przykłady nośników, używanych w szczególności do przechowywania tekstu.
Nośnikiem przełomowym, o kluczowym znaczeniu na kilka stuleci – z uwagi na trwałość, dostępność, wygodę, niską cenę – stał się papier.