thumb|240px|Karol Marconi, Nadanie statutu wiślickiego przez Kazimierza Wielkiego, reprodukcja fresku z Sali Głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego Karol Antoni Marconi (ur. 18 listopada 1826 w Warszawie, zm. 25 października 1864 we Florencji) – polski malarz. Syn Henryka i spolonizowanej Szkotki Małgorzaty z Heitonów (1807–1884). Jego żoną była Emilia Gawęcka (1834–1902). Jego braćmi byli Leandro i Władysław Marconi.
Po ukończeniu gimnazjum realnego w Warszawie, uczył się u Włocha Chiariniego i jego pierwsze prace to przyozdobienie ścian pałacu w Wilanowie. W 1844 wyjechał do Włoch na dalszą naukę, gdzie poświęcił się rysunkowi i malowidłom naściennym w tzw. stylu pomnikowym. W trakcie licznych podróży zapadł na zdrowiu, co zmusiło go później do wyjazdów leczniczych.
W 1850 wrócił do Polski i pierwszą jego pracą było wnętrze Pałacu MarconichAl. Jerozolimskie 35 róg Marszałkowskiej 101, obecnie budynek nie istnieje., następnie salę w Instytucie Ociemniałych i Głuchoniemych przy pl. Trzech Krzyży w Warszawie, następnie willa KronenbergaPl. Małachowskiego 4 róg Królewskiej, obecnie nie istnieje. i Hotel Europejski. Najważniejszą jego pracą było ozdobienie sali zebrań w Towarzystwie Kredytowym ZiemskimObecnie Muzeum Etnograficzne przy ul.