Jego królewski tytuł nie cieszył się szerokim uznaniem. Jego zwierzchnictwo uznali jedynie jego bratankowie na Kujawach. Na arenie międzynarodowej za króla Polski uznawano Jana Luksemburskiego, który tytułował Łokietka, a później jego następcę Kazimierza „królem krakowskim”. W 1321 Władysław zaangażował się w sprawy Śląska. Wkrótce dwaj pretendenci do władzy nad Oleśnicą zdali się na jego wyrok, co sugerowało, że jego królewski tytuł został uznany także przez część jego śląskich krewniaków. W latach 1327–1329 Jan zhołdował większość książąt śląskich i Wacława, księcia płockiego. W 1331 Krzyżacy zajęli Kujawy, a Jan (jako król Polski) zatwierdził zakonowi zdobyte przez nich ziemie. 2 marca 1333 Łokietek zmarł, a tron przejął jego syn Kazimierz. Ponieważ Polska i Czechy formalnie nadal były w stanie wojny, 28 maja 1335 Kazimierz zawarł roczny rozejm z Luksemburczykiem. Gwarantami rozejmu ze strony byli władcy Węgier, Sieradza i Łęczycy.