Przy użyciu syntaktyki języka Java program taki można napisać jak poniżej:
for (int i = 1; i <= 10; ++i) { System.out.println("liczba " + i);
Powyższy kod zawiera jedną z najbardziej rozpowszechnionych w większości języków programowania konstrukcję – pętlę zamkniętą – reprezentowaną przez instrukcję for. Kod ten, po skompilowaniu, otrzymaniu następnie programu wykonywalnego i jego uruchomieniu wykona 10 iteracji, w każdej drukując aktualną wartość zmiennej i zwiększając wartość tej zmiennej o 1 za każdym razem.
Tym niemniej kod ten nie w pełni obrazuje zamysł programisty – było nim proste „wydrukuj liczby od 1 do 10”. Jeśli ktoś będzie miał się zajmował tym kodem, to prawdopodobnie odtworzy tę prostą intencję, ale nie zawsze jest to tak oczywiste.
W systemach PI powyższa pętla lub podobna do niej będzie skutkiem translacji powyższej intencji „wydrukuj liczby od 1 do 10”. Kluczową różnicę stanowi to, że tak wygenerowany kod będzie pozbawiony poziomu semantycznego, gdyż jest on domeną zarządzaną przez system PI, co pozwala, zwłaszcza dla wielkich (długich) programów drastycznie zwiększyć ich czytelność.