W tym samym czasie rozpoczynał przygotowania do wielkiej wyprawy antarktycznej, której celem miało być zdobycie Bieguna Południowego, brytyjczyk Robert Falcon Scott. On również zwrócił się do firmy De Dion-Bouton o opracowanie sań motorowych, opartych na konstrukcji norweskich sań, zwanych „saniami nansenowskimi”, jednak o nieco odmiennym niż u Charcota rozwiązaniu napędu.
W marcu 1908 obie ekipy spotkały się na przełęczy Lautaret, gdzie zdecydowano się przeprowadzić próby prototypów. Scottowi towarzyszyli porucznik Michael Barne i oficer mechanik Reginald Skelton. Sanie Charcota ważyły 200 kg i napędzane były silnikiem o mocy 4 KM. Mogły zabrać 500 kg ładunku. Przy temperaturze –12 °C działały bez zarzutu, pokonując wzniesienia o nachyleniu do 4%. Sanie Scotta ważyły 900 kg i napędzane były silnikiem o mocy 8 KM. Zarówno one, jak trzeci prototyp, obsługiwany przez Barne’a (masa 750 kg, silnik 2-cylindrowy o mocy 10 KM), nie spisały się dobrze, grzęznąc w śniegu.
Charcot wrócił szczęśliwie ze swej drugiej wyprawy do brzegów Antarktydy.