W czasie walk został ranny w rękę. Od 1 marca do 1 maja 1916 uczył się w Szkole Chorążych. Na stopień chorążego piechoty został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1916. 6 lipca 1916 pod Wołczeckiem dostał się do rosyjskiej niewoli. W niewoli (w Nikołajewsku) spotkał się ze swoim bratem. Robert Tadeusz, prawnik, był podporucznikiem rezerwy c. i k. Pułku Piechoty Nr 58 ze Stanisławowa. W 1918 obaj uciekli z niewoli i po powrocie do kraju zostali przyjęci do Wojska Polskiego.
19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Był wówczas oficerem 3 Pułku Piechoty Legionów. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Lublin, a jego oddziałem macierzystym był 45 Pułk Piechoty. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 749. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 48 Pułk Piechoty w Stanisławowie. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów „reklamowanych na 12 miesięcy”.