Krytyka i recepcja Przetrwały próbę czasu przede wszystkim te utwory, które Kruszewska poświęciła naturze. Zwraca w nich uwagę relacja poetki z przyrodą, odczuwaną zmysłowo, cieleśnie, w procesie wzajemnego wnikania (cykl Owoce z tomu Stąd dotąd; tom Siano). Konrad Górski pisał w 1925: „oryginalnym znamieniem tej poezji jest wyraz, jaki znalazła w niej mocna i subtelna zmysłowość”, a Jerzy Liebert porównywał zmysłowy ton wierszy Kruszewskiej do atmosfery wczesnych tomów Kazimierza Wierzyńskiego, podkreślając wyciszenie i spowolnienie rytmu poetyckiego – rezygnację z uderzenia zmysłów na rzecz niespiesznego ich przesączania do poetyckiego świata. Bliskość z naturą nie była ornamentem twórczości Kruszewskiej, lecz fundamentem egzystencji poetki, integralną częścią jej dziecięcego doświadczenia, lat spędzonych na rodzinnym Podolu, a w dorosłym życiu nieustanną tęsknotą. Konsekwencją zanurzenia w świecie przyrody jest w twórczości Kruszewskiej wyłanianie z tła rzeczywistości drobin istnienia, ledwo widocznych twarzy, zdarzeń, losów (np. Prostytutka, Motorniczy, Hotelarka z tomu Stąd dotąd;