Za kampanię włoską (zwłaszcza za dowodzenie pod Goito) został odznaczony krzyżem komandorskim orderu Leopolda oraz krzyżem rycerskim orderu Marii Teresy, co wiązało się z otrzymaniem szlacheckiego tytułu kawalera (niem. Ritter). 3 kwietnia 1849 uzyskał stopień generała majora oraz szefostwo głównego kwatermistrzostwa 2. Armii we Włoszech.
Wiosna Ludów Von Benedek brał udział w bitwach w okresie Wiosny Ludów na terenie Węgier (Győr, Szőny, gdzie został ranny), za co odznaczono go Krzyżem Zasługi Wojskowej, a później Włoch. 26 października 1852 awansował na stopień Feldmarschalleutnant, w 1854 roku na dowódcę IV Korpusu we Lwowie, który został postawiony w stan gotowości w czasie wojny krymskiej (1853-1856).
W lutym 1857 po przejściu feldmarszałka Josepha Radetzkiego na emeryturę został głównodowodzącym II Korpusu Armii. Na wiosnę 1859 dowodził VIII Korpusem w wojnie francusko-austriackiej biorąc udział – pod komendą cesarza Franciszka Józefa I – w bitwach pod Solferino i San Martino). 27 listopada 1859 został mianowany na stopień zbrojmistrza polnego.