Ogniwo paliwowe z kwasem fosforowym, PAFC () – rodzaj ogniwa paliwowego w którym jako elektrolit wykorzystuje się kwas fosforowy.
W związku ze swoją wielkością, masą oraz znacznym czasem rozruchu, znajdują powszechne zastosowanie w rozwiązaniach do stałej zabudowy. Zaletą tego typu ogniw jest wysoka sprawność, rzędu 80%. Temperatura pracy PAFC wynosi 150–200 °C. Ciepło uzyskiwane za pomocą tego ogniwa wykorzystuje się w kogeneracji.
Ogniwa fosforanowe opracowano w latach 80. XX w. Na początku XXI w. na świecie pracowało kilkaset jednostek tego typu, o mocach od 50 do 200 kW (te ostatnie o sprawności rzędu 37%).
Budowa i zasada działania Elektrolitem w ogniwach fosforanowych jest 100% kwas fosforowy (), umieszczony w porowatym teflonowanym węgliku krzemu (SiC). Elektrody są wykonane z porowatego grafitu z domieszką platyny jako katalizatora. Para wodna powstająca na katodzie jest odprowadzana z nadmiarem utleniacza ( lub powietrza) i nie rozcieńcza elektrolitu.
Etapy reakcji zachodzących w ogniwie są następujące: katoda: anoda: