Ze swego krytycznego nastawienia wobec narodowego socjalizmu Pannwitz nie wyciągnął jednak żadnych politycznych wniosków, choćby takich, jak zamachowcy z Rastenburga z 20 lipca 1944 roku. Jedynym jego protestem było to, że do końca, nie bojąc się szpiegów Ericha Kocha, salutował po wojskowemu, nie podnosząc ramienia w obowiązującym w Wehrmachcie od 20 lipca 1944 pozdrowieniu hitlerowskim.
Nazwisko Pannwitza upamiętnione zostało na kolumnie, stojącej na placu kościoła Wszystkich Świętych w Moskwie. Kolumnę Pamięci postawiono w tym miejscu z inicjatywy weteranów XV Korpusu Kawalerii Kozackiej.
Przypisy
Bibliografia
Rodzina Pannwitz Alexander von Freyer/Barbara Skoczylas-Stadnik/Mirosław Szkiłądź, Kościół Pokoju w Jaworze/Friedenskirche in Jauer, Jawor 1994 Werner H. Krause, Kozacy i Wehrmacht, Kraków 2006 Helmuth von Pannwitz Friedrich Paul Keller, Mein ist die Rache, eine Kosakenfamilie und die politischen Katastrophen des 20. Jahrhunderts, Nürnberg 2003 Erich Kern, General von Pannwitz und seine Kosaken, München 1971 Samuel J. Newland, Cossacks in the German Army, London 1991 Harald Stadler/Martin Kofler/Karl C.Berger, Flucht in die Hoffnungslosigkeit.