Według prognozy długoterminowej do 2050 roku przygotowanej przez ZUS w 2006 roku, zdolność do samofinansowania systemu emerytalnego opartego na FUS miała zacząć spadać od 2015 roku, spaść do 40–60% w latach 2020–2030, a następnie powoli rosnąć. Według prognozy „optymistycznej” w 2050 roku około 93% wydatków FUS miała pochodzić ze składek, według „pesymistycznej” miało to być 53%. Współczynnik obciążenia systemowego (stosunek liczby emerytów do liczby płatników) w każdym wariancie miał wzrosnąć od około 30% do 60% (1,6 płatnika na 1 emeryta).
Prognozy te jednak oparte były na szeregu założeń, mogących ulec zmianie ze względów politycznych – takich jak wysokość emerytur minimalnych, wiek emerytalny, emerytury dla grup uprzywilejowanych itd.
Propozycje reform Zgłaszane są propozycje reformy systemu emerytalnego w celu poprawienia jego wydolności oraz obniżenia kosztów pracy – Centrum im. Adama Smitha zgłosiło propozycję stworzenia Urzędu Emerytalnego wypłacającego emerytury według stałej, jednakowej dla wszystkich stawki.