Został sekretarzem oddziałowej organizacji partyjnej PZPR na Wydziale Prawa UW. Z partii został wykluczony w 1950 za odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne i popieranie Władysława Gomułki.
W 1952 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1958 historię na tej samej uczelni. Jeszcze na studiach podjął pracę jako dziennikarz. W 1950 został praktykantem w „Trybunie Ludu”, w latach 1950–1953 dziennikarz „Życia Warszawy”, a w latach 1953–1954 pisał do tygodnika „Wieś”. W latach 1954–1955 pracował w Zakładzie Oczyszczania Miasta, był redaktorem gazet zakładowych. Od 1955 do 1957 dziennikarz tygodnika „Dookoła Świata”. Następnie do 1958 zatrudniony w Telewizji Polskiej. Po raz pierwszy tymczasowo aresztowano go w 1957 pod zarzutem szkalowania władz PRL w prasie zagranicznej, został uniewinniony od popełnienia tego czynu. Przez kilka lat był objęty zakazem wykonywania pracy dziennikarza, publikował wówczas pod pseudonimami, w tym jako Leszek Karpatowicz współpracował z miesięcznikiem „Więź”. W sierpniowym numerze tego czasopisma z 1959, poświęconym 20. rocznicy kampanii wrześniowej (Złudzenia i tragedie polityki Września), obok tekstów generała Romana Abrahama i Melchiora Wańkowicza ukazał się tekst Leszka Moczulskiego (pod pseudonimem Leszek Karpatowicz) pt. Polski plan wojny.