Bitwa pod Novarą – starcie zbrojne, które miało miejsce 23 marca 1849 r. w trakcie walk Austriaków z Królestwem Sardynii (zwanym popularnie Piemontem od nazwy jego kontynentalnej części) w latach 1848–1849, poprzedzających zjednoczenie Włoch.
Wstęp Zawarty w 1848 między Austrią i Piemontem siedmiomiesięczny rozejm zakończył się przed terminem, gdyż wymówiony został 12 marca 1849 przez króla Sardynii Karola Alberta. W odpowiedzi na to armia austriacka dowodzona przez feldmarszałka Radetzky'ego przystąpiła do działań na obszarze Lombardii.
20 marca 1849 r. armia austriacka dowodzona przez marszałka Radetzkiego przekroczyła Ticino i następnego dnia pobiła armię piemoncką dowodzoną przez polskiego i sardyńskiego generała Wojciecha Chrzanowskiego pod Mortarą, a także pokonała wojska piemonckie w potyczce pod Vigevano.
Bitwa Pomimo sprzeciwu Chrzanowskiego Karol Albert skoncentrował wszystkie posiadane siły pod Novarą, przez co odsłonił najdogodniejszą drogę odwrotu na Turyn, prowadzącą przez Vercelli. Wojska włoskie z rana 23 marca zajęły pozycje pod Novarą, zwracając się trzema dywizjami frontem na południe.