Prawdopodobnie pierwszym świadomym zastosowaniem niklu było stosowanie go w stopie używanym do bicia monet. Pierwsze monety zawierające nikiel (pak-fong, pai-t’ung lub biała miedź – opisana przez Du Halde w 1736) były używane w królestwach Chin w okresie ok. 700–220 r. p.n.e. W Królestwie Greko-Baktryjskim monety Euthydemus II, Pantaleon i Agathocles z okresu 200–195 r. p.n.e. były bite ze stopu zawierającego 18,5–20,9% Ni, 75,5–77,9% Cu, 1,6–1,7% Fe oraz innych domieszek. Nikiel w monetach pojawił się na nowo po przeszło 2000 lat i stosowany jest do dziś. W historii pojawiają się wzmianki o broni „pochodzącej z nieba”, co potwierdziły badania znalezisk. Znane są XV-wieczne egzemplarze malajskich krisów wykonanych z żelaza meteorycznego. Informacja o niklu pojawia się także w dziele aes album Libaviusa z 1597 r.
Wzmianki o wydobywaniu niklu pochodzą z ok. XVI – XVII wieku od górników saksońskich z obszaru Rudaw. Nazwę zawdzięcza próbom wydobywania i przetwarzania nikielinu (NiAs), uważanego za rudę miedzi. Górnicy za brak miedzi w rudzie i za pogorszenie zdrowia (w wyniku obecności arsenu) obwiniali złe duchy lub Old Nicka. Nazywali tę rudę kupper icell, kupfernickel, kupper nicklichten, co oznaczało diabelska lub fałszywa miedź.