thumb|Lwia Brama w Mykenach (2004) thumb|Wejście do Skarbca Atreusza thumb|Triada bóstw – terakotowy idol mykeński, XIII wiek p.n.e., zbiory Luwru thumb|Waza wojowników, Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach thumb|Złoty kolczyk mykeński ze zbiorów Luwru thumb|Złota maska z Myken, XVI wiek p.n.e., Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach Sztuka mykeńska – najpóźniejszy okres rozwoju sztuki helladzkiej, datowany od 1600 p.n.e. do 1100 p.n.e. Czas trwania sztuki mykeńskiej został zakończony wraz z najazdem plemion doryckich i podbojem przez nich ziem zajmowanych przez Achajów.
Rozkwit sztuki mykeńskiej wiązany jest z ekspansją plemion achajskich na sąsiednie wyspy, zwłaszcza z podbojem Krety i szerszym poznaniem osiągnięć tamtejszych artystów. Najważniejszym elementem rozwoju było pobudowanie obronnych twierdz zwanych obecnie cytadelami. Były one ośrodkami władzy i centralnymi ośrodkami rozwoju sztuki.