Podróżował stamtąd do Turcji (1869), w roku 1870 odbył naukową podróż do Konstantynopola i Azji Mniejszej, czynił starania o objęcie stanowiska przedstawiciela Galicji na mającej odbyć się w 1873 roku Wystawie Powszechnej w Wiedniu.
W 1872 roku Sokołowski zapisał się na Uniwersytet Wiedeński i studiował historię, paleografię, zagadnienia kultury średniowiecza. Informacje, że Sokołowski zgłębiał również w Wiedniu historię sztuki – pod kierunkiem Maurycego Thausinga i Rudolfa Eitelberga von Edelber – nie znajdują potwierdzenia w źródłach. Jednakże już w roku następnym, 1873, Sokołowski przenósł się do Krakowa, aby dopełnić tryennium filozoficzne. W ramach tych studiów słuchał na Uniwersytecie Jagiellońskim wykładów Józefa Kremera (1806–1875), Józefa Szujskiego (1835–1883) a przede wszystkim Józefa Łepkowskiego – o zabytkach sztuki i przeszłości. Pod wpływem szczególnej atmosfery narodowej Krakowa, miasta w którym rozpoczęła właśnie działalność Akademia Umiejętności i jej Komisyja do Badania Historyi Sztuki, wobec ukształtowanego tam już wcześniej środowiska ludzi nauki i kultury skupionych wokół Towarzystwa Naukowego Krakowskiego (Łuszczkiewicz, Józef Łepkowski), Sokołowski postanawia pozostać w Krakowie.