W latach dwudziestych warunki pracy polskiego wywiadu na Wschodzie pogarszały się. Rtm. Aleksander Niedziński, jeden z kierowników polskiego wywiadu na Wschód pisał w swym raporcie: „Wywiad nasz na Wschód jest całkowicie opanowany przez kontrwywiad przeciwnika.”. Wszechwładza aparatu represji w ZSRR powodowała, że w raporcie wewnętrznym o działalności Oddziału II na terenie ZSRR ze stycznia 1929 roku czytamy „Wartość placówek albo znikoma, albo nadspodziewanie duży procent kontaktów z GPU. (...) Stan wywiadu na Rosję jest słaby. Nie odpowiada on potrzebom prac operacyjnych. Trudne warunki pracy w Sowietach nie rokują poprawy w czasie najbliższym.”. Kierowani do ZSRR polscy agenci wywodzili się przeważnie ze środowisk ukraińskich lub białoruskich nacjonalistów i wykonywali równocześnie zadania na rzecz kierownictw tych środowiskNikołaj Iwanow „Zapomniane ludobójstwo. Polacy w państwie Stalina. «Operacja polska» 1937–1938” Znak Horyzont 2014 str. 180–183, .

Rozwój siatki polskich palcówek wywiadowczych w ZSRR nastąpił po zawarciu układu