Hans von Aachen (ur. 1552 w Kolonii, zm. 4 marca 1615 w Pradze) – malarz niemiecki, manierysta.
Nazwisko malarza utworzone zostało od miejsca urodzin jego ojca, Aachen w Niemczech, w niektórych kombinacjach zawiera także imię Johann von – i – von Achen oraz inne zbitki imienia i nazwiska Janachen, Fanachen, Abak, Jean Dac, Aquano, van Aken etc.
W 1568 został uczniem Georga Jerrigha. Prawdopodobnie przed wyruszeniem do Włoch przyłączył się do gildii malarzy kolońskich. W latach 1574–1588 studiował we Florencji i Rzymie, tworzył pod wpływem Correggia, Michała Anioła i Tintoretta. Pośród jego mecenasów byli między innymi FuggerowieEd. T. Bergin, Encyclopedia of the Renaissance, Oxford and New York, 1987.. Następnie malował na dworze w Monachium (1590-1596, stworzył tam wiele prac dla diuka Williama V z Bawarii oraz ożenił się z Reginą, córką kompozytora Orlando di Lasso) i w Pradze (od 1592 był nadwornym malarzem cesarza Rudolfa II). Uszlachcony w 1605 r. Malował portrety, sceny historyczne, realistyczne (Niesienie krzyża, 1587), mitologiczne, religijne i alegoryczne (Sąd Parysa, Zwycięstwo prawdy pod ochroną sprawiedliwości, 1598), stosował efekty ruchu i światłocienia. Jego dzieła były popularyzowane przez współczesnych mu rytowników.