Historia Percy Williams Bridgman opracował pierwsze wysokociśnieniowe komory wywierające nacisk na niewielkie powierzchnie. Używając komory z węgliku wolframu, uzyskał ciśnienie kilku gigapaskali (za swoje dokonania otrzymał Nagrodę Nobla w 1946 roku). Jego urządzenia zostały w kolejnych latach udoskonalone przez wprowadzenie rdzenia z najtwardszego znanego materiału, czyli diamentu, dodanie uszczelek i kalibracji ciśnienia za pomocą rubinu. Kowadła diamentowe pozwalają uzyskać ciśnienia statyczne rzędu 250 GPa. Przy wyższym ciśnieniu diamenty zaczynają pękać. Wyższe ciśnienia można uzyskiwać, przepuszczając przez badaną próbkę falę uderzeniową, która dodatkowo ją ściska. Rekordowe wyniki sięgają 460 GPa, jednak takie ciśnienie można utrzymać tylko przez kilka nanosekund. W 2012 roku zaprezentowano komorę z wykorzystaniem nanokrystalicznego diamentu, który nie ma płaszczyzn łupliwości i dzięki temu nie pęka (różniąc się od postaci monokrystalicznej). Uzyskano w niej ciśnienie 640 GPa.