Zaangażował się czynnie w organizowanie pomocy dzieciom tybetańskim.
R-owi światowy rozgłos przyniosły kompozycje, które powstały w Szwajcarii. Wiele z nich prawykonywał zaprzyjaźniony z komozytorem dyrygent Paul Sacher. Początkowo w twórczości R. można zauważyć wpływy Karola Szymanowskiego i Béli Bartóka. Później zwrócił się ku umiarkowanemu serializmowi (z zauważalnym podobieństwem do twórczości Witolda Lutosławskiego). Potem w jego warsztacie kompozytorskim doszła do głosu sonorystyka, walory ekspresji oraz teatr instrumentalny. W ostatnim okresie wykazywał próby syntetyzowania technik i form muzycznych – pluralizmu.
R. cały czas zajmował się krytyką muzyczną. Od 1954 w redagowanym wspólnie z Pierre Meylan'em piśmie Feuilles Musicale (przekształconym później w Revue Musicale de Suisse Romande) opublikował ok. 200 artykułów na temat muzyki współczesnej. W latach 1963-68 pełnił funkcję prezesa Association des Musiciens Suisses (Stowarzyszenia Kompozytorów Szwajcarskich). W tym też czasie przewodniczył sekcji szwajcarskiej w Société Internationale de la Musique Contemporaine (SIMC). W latach 1969-73 działał jako członek prezydium tego Towarzystwa. Był też jednym z założycieli Szwajcarskiej Rady Muzycznej przy UNESCO, a w latach 1964–68 jej pierwszym przewodniczącym.