języka słowianoserbskiego, w którym prócz elementów języka cerkiewnosłowiańskiego oraz cech zaczerpniętych z dialektów serbskich, znalazło się też dużo zapożyczeń z języka rosyjskiego.
Do najważniejszych utworów Orfelina zaliczany jest poemat Płacz Serbii (1761), uważany za najlepszy serbski tekst poetycki swej epoki. Jest to barokowy utwór alegoryczny o wymowie antyaustriackiej, pisany trzynastozgłoskowym wierszem, którego wzór został zaczerpnięty z polskiej tradycji literackiej. Orfelin był również autorem podręczników, utworów historycznych (Żywot Piotra Wielkiego, 1772), teologicznych (Księga przeciw papiestwu rzymskiemu, utwór pozostał w rękopisie) oraz naukowych (Wielki zielnik serbski, nieopublikowany).
Dla rozwoju serbskiej historiografii zasłużył się Jovan Rajić (1726–1801), pisarz, historyk, teolog, mnich z klasztoru w Kovilju. Jest on autorem obszernego, czterotomowego dzieła historycznego Historia różnych narodów słowiańskich, zwłaszcza Bułgarów, Chorwatów i Serbów (oryg. Istorija raznih slovenskih narodov, najpače Bolgar, Horvatov i Serbov). Zostało ono opublikowane w Wiedniu w latach 1794–1795. Rajić był reprezentantem tzw. szkoły ruskosłowiańskiej, która posługiwała się językiem, stanowiącym mieszankę cech cerkiewnosłowiańskich, serbskich i ruskich. Rajić pisał także utwory poetyckie oraz dramatyczne.