Ze względu na deficyt taśmy filmowej, każdą scenę przed nagraniem ćwiczono setki razy. Film miał być tak analogowy, jak było to możliwe. Stąd wykorzystanie taśmy filmowej oraz realnych dźwięków zamiast dźwięków cyfrowych (np. charakterystyczny elektroniczny „szum” maszyny został stworzony przez nakładanie dźwięków mechanicznej szlifierki i silnika samochodowego).

Muzyka w filmie została stworzona przy użyciu programu Fruity Loops, w którym Carruth stworzył sample fortepianowe. Dźwięk w filmie wyróżnia się spośród filmów fantastycznonaukowych; dźwięki są znajome, wręcz nijakie.

Do każdego ujęcia opracowywany był scenorys na kadrze 35 mm. Carruth stworzył charakterystyczny płaski, prześwietlony wygląd filmu dzięki zastosowaniu oświetlenia fluorescencyjnego, nie zaś neutralnych temperatur barwowych i filtrów.

Inspiracją do powstania filmu były książki o odkryciach, które pokazywały, że odkrycia, które okazywały się najcenniejsze, były często pierwotnie lekceważone jako efekt uboczny, oraz że „prototypy prawie nigdy nie mają kolorowych lamp i błyszczących powierzchni”. Historia miała być najbliższa prawdzie, dlatego reżyser zdecydował się też na użycie prawdziwego żargonu naukowców.