Jako przeciwnik dyktatury Langiewicza, poróżniony ze swoim dowódcą, przeszedł granicę austriacką. W marcu mianowany naczelnikiem wojennym województwa lubelskiego. W kwietniu na czele oddziału liczącego 800 osób wkroczył do Królestwa Polskiego. 1 maja pobił Rosjan w kilkudniowej bitwie pod KobylankąEmil Noiński. Dwie bitwy pod Kobylanką. „Mówią Wieki”. 1/13 (636). s. 51–53. . Poniósł porażkę pod Hutą KrzeszowskąHenryk P. Kosk, Generalicja polska, 1998, s. 256.. Zgrupowanie jego zostało osłabione wysokimi stratami. Pomawiany o niewłaściwa postawę, oczyścił się z zarzutów. W dalszych walkach wykazał talent i opanowanie. Wobec beznadziejności dalszej walki złożył broń w 1864 w zaborze austriackim, po czym udał się do Galicji, gdzie ukrywał się w domu hr. Konarskiej w Chrewcie. Aresztowany przez policję austriacką, więziony w Kufsteinie i Meranie. Zwolniony z więzienia w czerwcu 1865, wyjechał do Paryża. W 1873 (1870?), osiadł we Lwowie. Pracował w Wydziale Krajowym,
Z małżeństwa z Natalią z Horbowskich zawartego w 1860 r. miał córkę Marię.