Krytyka antropologiczna Franz Boas, jeden z twórców współczesnej antropologii kulturowej, odrzucił determinizm geograficzny już w latach 80. XIX w. Na podstawie badań terenowych wśród Inuitów na Ziemi Baffina argumentował, że rozwój kultury zależy od historii danego ludu, jego migracji i kontaktów z innymi grupami, a nie wyłącznie od otaczającego środowiska. Boas podkreślał psychiczną jedność ludzkości i równe zdolności intelektualne wszystkich kultur.

Szkoła krajobrazu kulturowego Amerykański geograf Carl Sauer od lat 20. XX w. rozwijał koncepcję krajobrazu kulturowego, traktując krajobraz jako formę nałożoną przez kulturę na krajobraz fizyczny. Sauer był ostrym krytykiem determinizmu środowiskowego i argumentował na rzecz indukcyjnego badania wpływu człowieka na środowisko, a nie odwrotnie.

Odrzucenie po II wojnie światowej Po II wojnie światowej determinizm geograficzny został odrzucony jako paradygmat naukowy. Główne powody to: powiązanie z rasizmem i imperializmem (teoria klimatyczna Huntingtona służyła uzasadnianiu wyższości rasy białej), zbyt uproszczony model relacji przyczynowych oraz wykorzystanie podobnych argumentów przez ideologów nazizmu do uzasadniania hierarchii rasowych.