Podczas okupacji niemieckiej, od kwietnia 1940 do czerwca 1943 r. działał w Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej, w komórce Biura Informacji i Propagandy (BIP), gdzie odpowiadał za sprawy społeczne. W latach 1942–1944 prowadził wykłady na Wydziale Prawno-Ekonomicznym konspiracyjnej Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1943 r. zajmował stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Pracy w Delegaturze Rządu RP na Kraj. Brał udział w powstaniu warszawskim.

Po zakończeniu działań wojennych osiadł w Łodzi. Podjął działalność naukowo-dydaktyczną na Uniwersytecie Łódzkim i związał się z nim aż do przejścia na emeryturę w 1982. Był zastępcą profesora (1945–1954), w 1954 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 profesorem zwyczajnym. W latach 1953–1955 oraz 1965–1969 był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.

Pracę na Uniwersytecie Łódzkim łączył z pracą w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy (1950–1957), w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (1956–1964) oraz w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych, którego był dyrektorem w latach 1973–1978.

W 1981 r. reprezentował Komitet Krajowy NSZZ „Solidarność” w pracach nad zmianami w Kodeksie pracy, które miały m.in. sankcjonować istnienie wolnych związków zawodowych. W stanie wojennym pomagał internowanym opozycjonistom.