Młodogramatycy () – niemiecka językoznawcza szkoła naukowa ukształtowana w końcu lat siedemdziesiątych XIX wieku w Lipsku wokół Augusta Leskiena. Sztandarowym dziełem szkoły młodogramatyków była praca Hermanna Paula (1880) Stuttgart: 2000, s. 326..
Poglądy i metody Głównymi założeniami szkoły były historyzm i psychologizmGerhard Helbig: , s. 15 nn.. Młodogramatycy uważali, że warunkiem naukowości językoznawstwa jest badanie historii zmian językowych. Celem młodogramatyków było nadanie językoznawstwu charakteru nauki ścisłej tak jak w naukach przyrodniczych. Nie uwzględniali aspektów kulturowych i pozajęzykowego kontekstu historycznego w rozwoju języka; odrzucali językoznawstwo teoretyczne, uogólniające, preferując badania szczegółowe, empiryczne. Uważali, że język jako zjawisko przyrody podlega określonym prawom rozwoju. Język traktowany był nie jako system, ale jako suma indywidualnych aktów mowy. Nawiązywano do koncepcji i metod stosowanych w naukach przyrodniczych, odżegnując się od koncepcji idealistycznych. Młodogramatycy sformułowali tezę o bezwyjątkowości praw głosowych – jeśli w pewnym języku lub dialekcie zachodzi zmiana fonetyczna, to zachodzi ona u wszystkich użytkowników tej mowy i we wszystkich wyrazach, w których występują warunki do takiej zmiany.