Heliodor – minerał, przezroczysta odmiana berylu o barwie żółtej.

Nazwa pochodzi od gr. helios = słońce i doron = dar („dar Słońca”); aluzja do zabarwienia minerału. Został odkryty w 1910 r. w Namibiihttps://jednaziemia.pgi.gov.pl/zasoby-ziemia/kamienie-szlachetne/3897-heliodor.html.

Obecnie nazwa heliodor stosowana jest powszechnie do wszystkich przezroczystych, żółtych odmian berylu (dawniej tylko do południowoafrykańskich).

Właściwości Jest krzemianem pierwiastków berylu i glinu. Najczęściej beryl przybiera formę sześciobocznych słupów i dwuścianów podstawowych, a rzadziej występuje jako podwójne piramidy. Zazwyczaj pojawia się w postaci pojedynczych kryształów, ale tworzy również skupienia pręcikowe. Zawiera niewielkie domieszki tlenku uranu – wykazuje niewielką promieniotwórczość jest to przyczyną jego pięknej złocistożółtej barwy. Okazy o odcieniu zielonkawożółtym odznaczają się pewnymi zawartościami żelaza. Zawiera często ciekło-gazowe inkluzje oraz wrostki rutylu, pirytu i hematytu. Nie wykazuje luminescencji. Rzadko tworzy zbliźniaczenia. Jego dwójłomność wynosi 0,005–0,007. Wykazuje niską dyspersję na poziomie 0,014.

Występowanie Minerał związany ze skałami pegmatytowymi oraz pneumatoliczno–hydrotermalnymi. Towarzyszą mu najczęściej akwamaryn, muskowit, szerlit, albit i kwarc.