W użyciu funkcjonuje jeszcze jeden lek z tej samej grupy co moklobemid, czyli piryndol (produkowany tylko przez rosyjskie przedsiębiorstwo Vidal jako lek Пиразидол), a wyróżnia go dłuższy okres półtrwania w organizmie.
Generacje I generacja – nieselektywne i nieodwracalne, „klasyczne” inhibitory MAO (niedostępne w Polsce) pochodne hydrazyny: iproniazyd (wycofany z użycia) fenelzyna izokarboksazyd (najmniej popularny spośród 3 klasycznych iMAO pozostałych w użyciu) nialamid (wycofany na całym świecie z powodu obaw o hepatotoksyczność, niegdyś stosowany był Polsce) inne (niehydrazynowe): tranylcypromina II generacja – selektywne i nieodwracalne inhibitory MAO selektywne względem MAO-A: klorgilina (wykorzystywana jedynie do badań naukowych) selektywne względem MAO-B: selegilina, rasagilina (leki stosowane w chorobie Parkinsona) III generacja – selektywne i odwracalne inhibitory MAO: selektywne względem MAO-A (RIMA): toloksaton amiflamina moklobemid (dostępny w Polsce i w wielu innych krajach) pirlindol (zarejestrowany w Rosji i Ukrainie) selektywne względem MAO-B: lazabemid
Inhibitory MAO występują także w naturze jako alkaloidy, jak np. harmalina czy harmina (w rucie stepowej – Peganum Harmala) oraz terpeny, np. bilobalid (w miłorzębie dwuklapowym Gingko biloba).
Przypisy