Piotra na Watykanie.
Kamień węgielny położono 17 czerwca 1894 r., a ukończenie budowy przewidywano na 1900 r. Liczne spowolnienia prac spowodowały, że uroczyste otwarcie nowej budowli odbyło się dopiero 27 lutego 1905 r. Koszty w wysokości 11,5 mln złotych marek pokryło w całości państwo.
Nadzór nad pracami sprawował Julius Carl Raschdorff, od 2 sierpnia 1892 r. mistrz budowy katedr, wraz z synem Ottonem, jednak przez cały czas trwania prac Wilhelm II wywierał wpływ co do kształtowania świątyni. Szczególnie wnętrze zostało wykonane zgodnie z jego życzeniami (między innymi przeforsował swoich nadwornych malarzy).
Główny ołtarz pochodził z poprzedniej katedry. Obraz ołtarzowy kościoła chrzcielno-ślubnego został przygotowany przez Carla Josepha Begasa.
Zniszczenia wojenne i odbudowa Podczas II wojny światowej katedra została wielokrotnie uszkodzona. Najpierw zostały stłuczone wszystkie okna od strony ołtarza, a w kopułach narożnych wież pojawiły się pęknięcia. Podczas nalotu 24 maja 1944 r. pojemnik z łatwopalnym płynem ugodził w kopułę z latarnią, zapalając drewniany szalunek pod miedzianym poszyciem kopuły. Strażacy nie byli w stanie dosięgnąć ogniska pożaru. Latarnia spadła na posadzkę katedry i przebiła sklepienie krypty Hohenzollernów.