Rezultaty pokoju w Akwizgranie (1748) wykazały również jego zdolności jako negocjatora: odzyskał prowincję nicejską i sabaudzką, otrzymał lombardzkie Vigevano oraz inne terytorialne nabytki na Nizinie Padańskiej. thumb|upright|Flaga Królestwa Sardynii (1728–1802) z krzyżem sabaudzkim Od lat pięćdziesiątych XVIII wieku aż do wojen rewolucyjnych pod koniec stulecia sytuacja polityczna w Italii uległa stabilizacji. Jednakże bitna i dobrze wyposażona armia sardyńska, wyćwiczona według fryderycjańskich wzorów pruskich, po 1748 (przed okresem wojen rewolucyjnych) utraciła swe walory bojowe.
Wielkim osiągnięciem Karola Emanuela III była dokonana w 1770 roku kodyfikacja prawa. Jej autorem był zarówno sam król, jak i jego pierwszy minister hrabia Giambattista Lorenzo Bogino (1701–1784). Razem zlikwidowali resztki poddaństwa chłopów i założyli w Turynie Akademię Nauk. Reformy były podejmowane w duchu częściowo Oświecenia a częściowo typowego absolutyzmu klasycznego. thumb|upright|Wiktor Amadeusz III Kościół przeciwny był reformom, ponieważ niektóre z nich godziły w jego interesy. Z 309707 mieszkańców wyspy Sardynia aż 10.108 było duchownymi.