W nagrodę za swoje usługi Gentile otrzymał od sułtana tytuł beja, którym miał szczycić się po powrocie do Wenecji, umieszczając złoty łańcuch wskazujący jego rangę na autoportrecie umieszczonym w jednym z ostatnich swoich dzieł Kazaniu św. Marka w Aleksandrii. Od tej pory często umieszczał w swoich dziełach postacie w tureckich strojach i egzotyczne zwierzęta. Orientalizm wprowadzony przez niego do weneckiego malarstwa miał przetrwać przez długi czas. Portrety Belliniego wraz z medalami innego weneckiego artysty, Constanza da Ferrary, odegrały istotną rolę w wykształceniu się tradycji portretowania sułtana w osmańskim malarstwie miniaturowym.
Po przyjeździe do Wenecji, prawdopodobnie na początku 1481, Gentile powrócił do pracy nad dekoracjami Sali Wielkiej Rady, wraz ze swoim bratem Giovannim i innymi artystami, którzy kontynuowali prace nad projektem pod jego nieobecność. Wiadomo, że pracował nad nim jeszcze w 1493. Obrazy zaliczane do nowego typu malarstwa narracyjnego, które stworzył Gentile, były zamawiane przez weneckie bractwa religijne (scuola), będące wówczas najważniejszymi patronami sztuki w mieście. Malarz otrzymał zlecenie na dekorację Sali Krzyża w budynku Scuola Grande di San Giovanni Evangelista.