Czwartego dnia w czasie wspólnej wieczerzy, gdy Holofernes się upija, Judyta odcina mu głowę. Wkłada do kosza i powraca do Betulii. O świcie wywieszono głowę na murach miasta. Gdy ją ujrzało wojsko asyryjskie, uciekło w popłochu. Izraelici rzucili się w pogoni za nimi i ich rozgromili.
Opowieść o Judycie nie znajduje potwierdzenia w faktach historycznych. Motyw pięknej kobiety, która udaje się do siedziby wroga, aby go uwieść, a następnie podstępnie zabić, mógł zostać zapożyczony z mitologii ugaryckiej. W spisanej jeszcze w epoce brązu „Opowieści o Aghacie”Ancient Near Eastern Texts, s. 149-155., królewna Paghat mści się w taki właśnie sposób na niejakim Yatpanie, zabójcy brata Paghat. Księga Judyty należy do tzw. ksiąg wtórnokanonicznych. Sobór trydencki potwierdził kanoniczność księgi w Kościele katolickim. Pierwotny tekst księgi był zapewne semicki (aramejski lub hebrajski). Dzisiaj posiadamy jedynie opracowanie greckie. Św. Hieronim znał krótszy tekst aramejski. Księga powstała najprawdopodobniej w okresie machabejskim II w. p.n.e.
Tradycja katolicka i prawosławna widzi w Judycie, bohaterskiej niewieście, typ Maryi, Matki Jezusa.