W dwudziestoleciu międzywojennym istniało miasteczko Ilia. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 1457 osób, 226 było wyznania rzymskokatolickiego, 635 prawosławnego, 1 ewangelickiego, 586 mojżeszowego a 9 mahometańskiego. Jednocześnie 469 mieszkańców zadeklarowało polską, 532 białoruską a 456 żydowską przynależność narodową. Były tu 173 budynki mieszkalne. W 1931 w 236 domach zamieszkiwały 1333 osoby. W miejscowości miał siedzibę Sąd Grodzki w Ilii; mieścił się tu urząd pocztowy który obsługiwał znaczną część gminy. W 1939 r. Ilia weszła w skład BSRR, status osady obniżono do wsi. Od 15 stycznia 1940 r. centrum rejonu Iliańskiego, od 12 października 1940 r. Ilia była centrum sielsowietu. W czasie II wojny światowej został zniszczony kościół Matki Boskiej Różańcowej.
Podczas okupacji hitlerowskiej, we wrześniu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 1000 osób. 7 czerwca 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowano w getcie i jego okolicach. mały|lewo|Cerkiew prawosławna św. Eliasza Po zniesieniu rejonu iliańskiego 24 lipca 1957 r. weszła w skład rejonu wilejskiego. W 1971 r. w Ilii było 530 domów, w 1995 r. – 600.