Stany Zjednoczone, które dążyły do całkowitego, w ich przypadku, wykluczenia z obowiązku zwalniania towarów zagarniętych na morzu, a nie będących kontrabandą, wstrzymały w roku 1857 swą formalną akceptację, kiedy tzw. "poprawka Marcy'ego" (zgłoszona przez sekretarza stanu w rządzie Franklina Pierce’a) została – pod naciskiem Brytyjczyków – odrzucona przez wszystkie mocarstwa. Ponadto USA nie mogły pozwolić sobie na rezygnację z zaciągania kaprów. Przedstawiciele Waszyngtonu tłumaczyli, że nie posiadając wielkiej floty Stany Zjednoczone muszą w czasie wojny opierać się na statkach handlowych, przekształconych czasowo w okręty wojenneUSA poparły wszystkie zasady sformułowane w Deklaracji, z wyjątkiem pierwszej znoszącej korsarstwo. Ponadto Marcy zaproponował dodać do Deklaracji piąty punkt, zezwalający na wyłączenie z konfiskaty własności prywatnej obywateli stron walczących. Sygnatariusze przeciwstawili się temu, by USA selektywnie podchodziły do Deklaracji. Krzysztof Michałek, Dyplomaci i okręty: z dziejów polityki zagranicznej Skonfederowanych Stanów Ameryki, 1861-1865, PWN, Warszawa 1987 , s. 109.. W tej sytuacji zakaz uprawiania kaperstwa/korsarstwa działał wyłącznie na korzyść wielkich mocarstw europejskich, potężne floty których pozwalały na całkowitą rezygnację z tego rodzaju pomocy.