Stosunkowo późno rozprzestrzenili się Skwierczyńscy poza rodzinne Podlasie, szczególnie na południe. W roku 1699 jest wzmianka o Johannesie Skwierczyńskim, notariuszu kapituły przemyśleńskiej‘Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej’ Tom VIII, Lwów 1880 str. 257, spis treści na str. 325. W 1782 roku przed sejmem w Trembowli legitymowali się ze szlachectwa przed władzami zaboru austriackiego: Antoni, Wincenty i Wojciech Skwirczyńscy‘Poczet szlachty galicyjskiej i bukowińskiej’, Agenor Gołuchowski, Lwów 1857‘Polska Encyklopedia Szlachecka’ Tom VIII, Dr. fil. S. J. Starykoń - Kasprzycki, Ksiądz Michał Dmowski‘Spis nazwisk szlachty polskiej’ Borkowski Jerzy Seweryn Hr. Dunin. Trudno ustalić kiedy dokładnie pojawili się pierwsi Skwierczyńscy w późniejszym zaborze austriackim, jednak badanie genealogiczne przeprowadzone w 2009 sugeruje ostatniego wspólnego przodka przedstawicieli rodzin Skwirczyńskich i Skwierczyńskich (zamieszkałych nadal w Skwierczynie) na około dwanaście pokoleń wsteczFamily Tree DNA www.familytreedna.com. Większość przedstawicieli rodziny związanych z późniejszym zaborem austriackim, Królestwem Galicji i Lodomerii, pochodzą od Andrzeja de Skuby Skwirczyńskiego i jego syna Franciszka (ur. 1773) żonatego z Józefą Tarszyńską (córką Józefa i Tekli Fredrówny).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Skwierczyńscy herbu Ślepowron · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.