Mahfuz jest autorem 33 powieści, 13 opowiadań, 30 scenariuszy filmowych, kilku dramatów a także licznych artykułów prasowych. Jego twórczość literacka powstawała na przestrzeni przeszło sześćdziesięciu lat. Ostatnim wydanym przez Mahfuza dziełem był zbiór opowiadań Ahlam fatrat an–naqaha (Marzenia okresu rekonwalescencji) wydany w 2004. Wielu znawców i badaczy literatury arabskiej określa go mianem „egipskiego Balzaca”.
Wielką rolę w powieściach Mahfuza odgrywa Kair, którego topografia i atmosfera zostały zilustrowane w poszczególnych dziełach.
Dzieła wybrane 1945 – Al-Qahira al-gadida 1946 – Chan al-Chalili 1947 – Zukak al-Midakk (wyd. pol. Hamida z zaułka Midakk, przeł. J. Kozłowska, Warszawa 1982) 1949 – Bidaya wa nihaya 1956–1957 – Al-Liss wa'l kilab (wyd. pol. Złodziej i psy, przekł. J. Stępiński, Warszawa 2007 Trylogia kairska: 1956 – Bajna al-Kasrajni (wyd. pol. Opowieści starego Kairu, przeł. J. Kozłowska, Warszawa 1989) 1957 – Kasr asz-Szauk (wyd. pol. Kamal, przeł. J. Kozłowska, Warszawa 2009) 1957 – Al-Sukkariyya 1959 – Awlad haratina (wyd. pol. Dzieci naszej dzielnicy, I. Szybilska-Fiedorowicz, Sopot 2013) 1966 – Sarsara fauka’n-Nil (wyd. pol. Rozmowy nad Nilem, J. Stępiński, Warszawa 2008) 1967 – Miramar (wyd. pol. Pensjonat Miramar, przeł. J. Kozłowska, G.