Antoni Hofer (ur. ok. 1820, zm. ok. 1880) – fortepianmistrz, majster cechowy.
Od ok. 1845 r. przebywał w Warszawie, kiedy przez małżeństwo z Magdaleną z Hildtów, wdową po J. Männlingu, przejął wytwórnie fortepianów i prowadził ja pod własnym nazwiskiem, ul. Elektoralna 795. W 1846 r. uzyskał trzyletni patent na ulepszenie mechaniki angielsko-wiedeńskiej. Około jednej trzeciej produkcji było eksportowane do Rosji. Na wystawie warszawskiej w 1857 r. prezentował fortepiany z mechaniką angielską i wiedeńską, za które uzyskał pochwałę. Na początku 1866 wytwórnia wyprodukowała swój 1000. instrument; rocznie produkowano ok. 102 instrumentów. W 1870 r. fortepian koncertowy Hofera z mechaniką systemu Érarda (z podwójną repetycją) i fortepian gabinetowy z mechaniką systemu Pleyela zyskały na wystawie w Petersburgu medal srebrny i uznanie znawców, którzy ocenili je wyżej od oryginalnych instrumentów Érarda i Pleyela. W 1873 r. na wystawie w Wiedniu fortepian koncertowy Hofera nagrodzono medalem zasługi;