od lat 90. kolej eksploatowana tylko częściowo; 1910 – otwarcie FC Trasandino Los Andes – Mendoza; tor 1000 mm, częściowo zębata (Chile – Argentyna); linia sięgała 3185 m n.p.m.; 1921-48 – budowa linii Antofagasta (Chile) – Salte (Argentyna) przez przełęcz Socompa (3914 m n.p.m.), „Viaducto La Polvorilla” (4.200 m n.p.m.) i Abra Chorillos (4475 m n.p.m.) – ostatniego połączenia transandyjskiego; FC Antofagasta-Salta.
Sieci W krajach, gdzie wytworzyły się największe systemy kolejowe (przede wszystkim w Argentynie i południowej Brazylii), sieć kolejowa została oparta na więcej niż jednym rozstawie szyn. Stosowano przede wszystkim tor szeroki („iberyjski” lub „irlandzki”) oraz tor metrowy – ten drugi na większości kolei andyjskich. Nawet w Chile główna linia kolejowa przebiegająca południkowo jest na torze „szerokim” na południe od Santiago i była na torze „wąskim” w północnej części kraju. Ewenementem stały się koleje peruwiańskie, które wytworzyły rzadką sieć „toru normalnego”. Mimo różnic torów, a dzięki kolejom transandyjskim, w przededniu epoki motoryzacji i lotnictwa ukształtowała się sieć obejmującą całą południową część kontynentu.