Zdecydowany jest wyrwać ją z Indii i sprowadzić do Ameryki, nie zdając sobie początkowo sprawy, że staruszka nawet z nim, ukochanym i latami wytęsknionym prawie synem, nie chce zostać częścią obcego jej świata i opuścić rodzinnej wioski. Mohan czekając, aż Kaveriamma zmieni decyzję, nie zauważa kiedy sam zaczyna stawać się częścią życia indyjskiej wioski. Także za sprawą pięknej Gity, niezależnie myślącej nauczycielki. Przedłużający się urlop zaczyna niepokoić jego amerykańskich zwierzchników. Potrzebują jego wiedzy i umiejętności do realizacji zadań związanych ze startem satelity meteorologicznego, mającego badać pogodę, by zapobiegać kataklizmom. Mohan należy do świata rozwiniętej technicznie cywilizacji, na potrzeby której się kształcił. Ale czy na pewno? Teraz wyjeżdża do Ameryki po to tylko by zakończyć, wywiązać się ze swojego zadania i wrócić do Indii. Już wie kim jest i gdzie jest jego miejsce. Chce swoją wiedzę i umiejętności wykorzystywać w walce z zacofaniem, biedą i ciemnością, dosłowną – dotycząca braku elektryczności, jak i przenośną – obejmującą stosunki społeczne, np. „niedotykalnych” w rodzinnych Indiach.