Przysięga oczyszczająca () – środek dowodowy o charakterze samoprzekleństwa. Była składana przez osobę oskarżoną, czasem (jeśli prawo tego wymagało) wespół z innymi coniuratores (wspomina o tym Księga elbląska). W polskim prawie rycerskim był to najważniejszy z dowodów.
Przysięgę oczyszczającą złożyli m.in.:
papież Leon III 23 grudnia 800, gdy oskarżono go o krzywoprzysięstwo; Henryk II Plantagenet, gdy odżegnywał się od moralnego udziału w zabójstwie Tomasza Becketa; Zofia Holszańska w 1427 roku, gdy oskarżono ją o zdradę małżeńską.
Samoprzekleństwo
Przysięgający rzucał na siebie warunkową klątwę w razie krzywoprzysięstwa. Przykładem takiej klątwy jest Niech mi Pan to uczyni i tamto dorzuci jeśli coś innego niż śmierć oddzieli mnie od ciebie! (Księga Rut 1,17 https://web.archive.org/web/20141026135044/http://www.nonpossumus.pl/ps/Rt/) czy Jeżeli dochowam tej przysięgi i nie złamię jej, obym osiągnął pomyślność w życiu i pełnieniu swej sztuki, ciesząc się uznaniem ludzi po wszystkie czasy;